Borderline

'Borderline feels like Im going to lose my mind

You just keep on pushing my love over the borderline'

- Madonna

De laatste maanden valt het me op hoeveel labeltjes er geplakt worden op verstandelijk gebied. Het is ondertussen al bijna vreemd als je geen stikker op je hebt zitten met: ADHD, ADD, Depressief, Schizofreen, Anorexia en ga zo maar door. Heb je nog geen label? dan ben je of nog niet gediagnosticeerd, je bent nog nooit bij een therapeut geweest of je omgeving heeft nog niets vreemds ontdekt waar ze je op kunnen pakken.

Als vrije geest ben ik niet zo van die labeltjes. Ik begrijp dat het voor sommige mensen heel prettig is om een labeltje op geplakt te krijgen aangezien we simpelweg allemaal weleens twijfelen aan onszelf.

In privé sferen valt het me op maar ook in het werkveld. Zo heb ik een paar maanden geleden nog een gastcollege gehad waarbij er gesproken werd over een vrouw met borderline die, door haar borderline 'natuurlijk' niet in staat was om haar kinderen fatsoenlijk op te voeden. Ik geef hierbij eerlijk toe dat dit mijn interpretatie was maar ik had niet het idee dat mijn mede luisteraars er hun vraagtekens bij zette. Ik schrok hier nogal van aangezien ik ondertussen genoeg labeltjes voorbij heb zien komen en lang niet altijd het idee heb dat die labeltjes anders behandeld zouden moeten worden dan ieder ander.

Toch merk je in de praktijk dat dit dus wel het geval is. Met name borderline heeft mijn aandacht getrokken aangezien dit mooi aansluit op mijn verleden in de emo/scene scene wat ook werd gezien als een stelletje krassers. Zoals dat met borderliners net zo is. Ik ben eens gaan zoeken online en kwam verschillende fora tegen waarop jongens vertelde dat ze een relatie hadden met een borderliner en hoe moeilijk het is om met 'zo iemand' een relatie te hebben. Ergens kon ik me daar wel wat bij voorstellen kijkend naar de symptomen die ze zo mooi op een rijtje hadden gezet.De reacties op de berichten van de jongens zwegen er overigens ook niet om. Drie kwart van de mensen gaf direct aan dat de jongen zo snel mogelijk weg moest gaan. Je kunt wel de redder willen zijn van een meisje met borderline maar uiteindelijk zal ze je toch de verdoemenis in werken. Dus denk aan jezelf en vlucht nu het nog kan. Reken erop dat ze zal dreigen zichzelf iets aan te doen en schrik er niet van als ze dit ook werkelijk zal doen. Fijn lijkt me om te lezen wanneer je van iemand houd en twijfelt aan je eigen kunnen in de relatie.

Ook de cijfers liegen er niet om in één van de artikelen las ik de volgende zin: 'Uiteindelijk overlijdt een op de tien mensen met borderline door zelfdoding.' (trimbos.nl)

Ook weer lekker opbeurend zou ik zeggen. Wat ze dan weer niet benadrukken is dat borderline net zoals de meeste 'stoornissen' verschillende fasen heeft. Dat mensen misschien wel aan dezelfde 'symptomen' voldoen maar dat niet ieder symptoom bij iedereen even heftig is of überhaupt aanwezig. Met het lezen van alle artikelen merkte ik dat ik er steeds bozer van werd. Want wat zijn we samen eigenlijk wel niet een hypocriet volk om anderen in hokjes te plaatsen en vooral aan te geven hoe gek 'die mensen' wel niet zijn. Hoe vaak worden er wel niet grapjes gemaakt onder vrienden waarbij en snij bewegingen over de pols gemaakt worden als zijnde oh how my life sucks right now. Kortzichtig vind ik dat. Tuurlijk het is grappig bedoeld maar we zijn allemaal maar mensen en we leven on leven op onze eigen manier. Wie ben jij dan om een groep mensen dat in zo'n mooi hokje is geplaatst door de samenleving te ontlopen en vooral ook vooroordelen te formuleren terwijl je ze waarschijnlijk niet eens kent uit je eigen omgeving.

Maar goed ik kwam gelukkig ook mooie artikelen tegen zoals deze:

 "Borderliners" leuker dan men denkt?

U kent de term wel: borderline. Iemand die deze ziekte heeft wordt vaak niet gezien als de meest makkelijke persoon. Helaas voor deze mensen, worden ze vaak als agressief, manipulatief, leugenachtig en impulsief bestempeld. Het wordt door onder andere de media, afgeraden om vrienden met deze lastige persoonlijkheden te worden. En een relatie beginnen, is al helemaal geen slim idee. Maar heeft deze ziekte ook voordelen? En hebben deze mensen stiekem niet een goed hartje?

Kenmerken van borderline

Borderline is vooral dat je instabiel bent. En dat op drie gebieden: zelfbeeld, relaties en stemming. Deze drie dingen zijn met elkaar verweven en beïnvloeden elkaar enorm. Belangrijke symptomen, die onder deze drie kenmerken te scharen zijn, zijn de volgende:

• Extreme verlatingsangst
• Onevenwichtige en intense relaties
• Identiteitsproblemen (gestoord beeld van zichzelf)
• Impulsief gedrag (te veel of te weinig eten, roekeloos rijgedrag, drugsgebruik, alcoholgebruik, riskant seksueel gedrag en/of geld verkwisten.)
• Suïcidaal gedrag en/of automutilatie (van dreigen met t/m het werkelijk doen)
• Een zeer onevenwichtige stemming
• Zich chronisch leeg voelen
• Misplaatste, hevige woede (kan alleen van binnen zijn, maar leidt vaak tot een woedeaanval/ruzies)
• Dissociatie verschijnselen en/of Psychotische verschijnselen

Dat zijn dus nogal wat kenmerken. Om de borderline persoonlijkheidsstoornis te diagnosticeren, moet men voldoen aan minimaal vijf van deze kenmerken. En ze moeten duidelijk en al een lange tijd aanwezig zijn. Het klopt dus dat veel mensen met deze stoornis impulsief zijn, maar lang niet allemaal. Ook kunnen ze behoorlijk agressief zijn. Maar ook niet allemaal. Er zijn zelfs heel veel mensen met borderline, die niet boos kunnen worden, terwijl ze van binnen wel koken. Daarnaast kunnen de zogenaamde borderliners zeker manipulatief en leugenachtig zijn. Maar niet veel meer dan "gewone" mensen dat zijn. Natuurlijk zijn er gevallen die dit wel heel extreem hebben, maar er is geen reden om dit als een kenmerk van borderline te zien.

Maar wat is er positief aan de borderliner?

Naast dat deze mensen hele vervelende klachten hebben, zijn er tal van eigenschappen die zij vaak ook bezitten en die eigenschappen maken het juist mooi om met ze om te gaan. Vaak zijn deze persoonlijkheden enorm creatief, hartelijk, spontaan, vriendelijk, begripvol, intelligent, gezellig, verrassend, romantisch, humoristisch, vrolijk, zorgzaam en aardig. En natuurlijk zijn er nog veel meer positieve dingen. Zo kunnen mensen met borderline vaak ook heel charmant zijn, en ze kunnen je werkelijk begeren, wat sommige mensen zeer prettig vinden. Omdat ze van de ene in de andere stemming vallen en dus meestal (wat) impulsief zijn, kunnen ze je enorm verrassen, de gekste dingen met je doen en je uit je slechte humeur halen om je vervolgens compleet vrolijk te maken. We kunnen gerust zeggen dat het veelzijdige mensen zijn.

Wel of geen vriendschap met een borderliner?

Een vriendschap met iemand met een borderline persoonlijkheidsstoornis kan hartstikke leuk zijn. Juist omdat ze veel positieve eigenschappen hebben. Het wil niet zeggen dat het altijd even gemakkelijk is. Het is bijvoorbeeld belangrijk dat je duidelijk bent; in alle opzichten. Je moet als het ware voorspelbaar zijn. Dit omdat deze mensen behoefte hebben aan duidelijkheid, structuur, voorspelbaarheid en grenzen. Meestal zijn ze dit tekort gekomen. Natuurlijk kan je tegen verschillende dingen aanlopen bij deborderliner, maar dat heb je bij elk mens. Het is belangrijk dat je ze als volwaardig blijft zien en open staat voor gesprek.

Mensen met borderline willen zelf heel graag begrijpen hoe alles zit, bijvoorbeeld hoe iemand in elkaar zit. Dit leidt ertoe dat ze zelf nogal snel oordelen in zwart of wit. Dit maakt hun wereld overzichtelijk en begrijpelijk. Probeer dit zelf niet te doen, en probeer in gesprek te gaan over nuances in het leven. Soms moet je met deze mensen wat meer geduld hebben dan met andere mensen. Maar ze zijn het allemaal waard om gekend te worden. En ze zijn zeker je vriendschap waard. Borderline is een extra gevoeligheid die je meekrijgt, of niet, in je leven. We kunnen eigenlijk wel zeggen: borderliners zijn 200% mens! http://mens-en-samenleving.infonu.nl

Als je het mij vraagt een mooie tegenhanger van de andere artikelen en het beeld dat er zo langzaamaan door de maatschappij geschetst wordt. Ik schrijf dit bericht niet omdat ik wil dat mensen in de toekomst geen grapjes meer maken in mijn bijzijn of ineens rekening gaan houden met wat ze zeggen over bepaalde groepen maar meer omdat ik denk dat het goed is om een keer stil te staan bij je eigen vooroordelen voordat je ze de wereld in gooit.

We zijn allemaal maar mensen en doen snoei hard ons best om mee te komen in deze maatschappij en we kunnen nu eenmaal niet altijd aan ieders verwachtingen voldoen.

Ik kan het niet. Loslaten.

Het is typisch hoe dingen waar je nooit echt aandacht aan besteedde ineens belangrijk worden wanneer je beseft dat je de persoon die er achter zat los moet laten.

Die nummers die je wekelijks ontving, vaak met veel herhaling en totaal niet jouw stijl ineens veel bij je oproepen wanneer je ernaar luistert. Je gaat er herinneringen aan koppelen, gesprekken die je hebt gevoerd, fijne momenten en minder fijne momenten en ineens lijken die nummers veel waardevoller dan voorheen. Ook al blijft het niet jouw stijl en vind je t stiekem nog steeds verschrikkelijke muziek het wordt je dierbaar. 

De foto's die je telkens in een map opsloeg met de gedachte dit kan nog weleens bruikbaar zijn als chantage materiaal zijn ineens een pijnlijke herinnering. Oh ja, daar hebben we toen nog zo om gelachen.

Ging het echt niet meer?, was dit wel de beste keuze?, heb ik het nu echt verkloot?
de gedachten blijven maar door je hoofd spoken. Met de minuut komen er meer twijfels en voel je  je slechter. Je weet heel goed dat je naar buiten moet gaan en onder de mensen moet blijven want op deze manier ga je eraan onderdoor. Toch voelt het als te veel moeite om werkelijk het initiatief te tonen.

Zoals met de meeste dingen overigens. Opstaan, douchen en aankleden voelt al als een hele opgave en dan moet je eigenlijk ook nog voedsel naar binnen werken. Waarom voelt dat ineens als een enorme opgave? waarom blokkeer je op elk vlak wanneer je even niet zo lekker in je vel zit. Op een vreemde manier lijk je bijna jezelf te verliezen bij het verliezen van een dierbare. Je moet jezelf weer gaan motiveren, jezelf weer oppakken. 

Als je er logisch over nadenkt is het super simpel, als dat nu ook zo had gevoeld was het helemaal makkelijk geweest. Maar nee je ligt liever de hele dag lam op bed in de puinzooi die je hebt gecreëerd dan dat je verder gaat met je werkzaamheden.

Misschien is het ook wel goed. Even een moment van rust, een pauze knop op je dagelijkse bestaan. Ware het niet dat de pauze knop alleen voor jou geldt en de omgeving, zo lijkt in een razend tempo aan je voorbij gaat. Je weet dat je met de stroom mee moet blijven gaan anders loop je zwaar achter en is het op een later moment alleen maar zwaarder om de stroming weer bij te houden maar je kan het niet. Ik kan het niet. Loslaten.

I Hate.. maar dan mijn versie

Gister heb ik mogen genieten van het optreden van Passenger. Zowel Passenger als Stu Larsen hebben veel indruk gemaakt, ze waren zo puur en oprecht fijn om te zien. Ik weet niet of ik stiekem al in de carnavalsbui was of gewoon een haatmood had maar het nummer I Hate bleef vandaag de hele dag in mijn hoofd zitten. Dus ik dacht laat ik er dan ook maar meteen wat mee doen dan heb ik het uit m'n hoofd (hopelijk). Vandaar dat ik ervoor heb gekozen om op dat fijne nummer mijn eigen tekst te schrijven en het gaat als volgt:

Well, I hate those people, standing still right before my feet

don't mind all the people running by
And don't see that we're in a silence coupe
And still know exactly how I should change
And feel free to sing along.
And it goes la, la la la la, la la la la, la la la la etc

And it goes la, la la la la, la la la la, la la la la etc
like anyone would care
While in real life they don’t speak up at all
oh, friends I’ve got love fo you all
For good times, for Music and for my mates
but sometimes al you can do is hate
And it goes la, la la la la, la la la la, la la la la etc.
and don’t even know where they’re going
I hate jurning for a smoke while everyone I know
Is hating because I do
And I hate people who are telling lies
and no one seems to realise.
I hate ex boyfriends who don’t give a shit
while they are only searching for some attention
they don’t really know what it means, acting like the World turns around them
Just stay where you are, get bullied at school
one day you will grow up eventually
so don’t make a scene, and live while you can
one day you’ll be stuck at a job.
And it goes la, la la la la, la la la la, la la la la etc.

I hate noisy people, gathering up in the train

I hate, those folks, who don’t even know

Well, if you agree, come hate it with me,

And I hate pointless discussions on the internet

They can’t seem to stop posting

Yeah I love and I live and I have love to give

And it goes la, la la la la, la la la la, la la la la etc.

I hate those boys, changing everywhere they go

They’re only thinking with their dicks

And it goes la, la la la la, la la la la, la la la la etc.

And I hate them stupid teens, acting like they are suicidal

natuurlijk klopt het voor geen meter op t nummer maar t is wel fijn (:

vertrouwen in veranderingen

De meeste dingen in het leven zijn zo klaar als een klontje. Je komt voort uit het bevruchte eitje van je moeder. Met het zaat van je vader maakt dat je ouders. Je komt ter wereld als baby en blijft (hopelijk) een jaar of 80 op deze aardkloot voor je overlijd. In die tijd is het een kwestie van overleven. Je ontmoet nieuwe mensen, schept een band en zorgt ervoor dat je elkaars leven verrijkt, uitzonderingen nagelaten. Je gaat een paar keer snoeihard op je bek, staat vervolgens weer op en wordt er een 'sterker' mens van. Je schept verwachtingen bij de mensen om je heen. Zo hebben je ouders een onvoorwaardelijke liefde voor je, zijn je broers en zussen loyaal aan je en zijn je vrienden vertrouwt. Dit is natuurlijk kort door de bocht verwoord want ieder mens zit anders in elkaar waardoor ook ieder leven er anders uit ziet. Maar dit is het perfecte plaatje wat vaak geschetst wordt. We gaan er dan ook vanuit dat iedereen dit om zich heen heeft, tuurlijk er zijn mensen die dat niet hebben maar dat ligt altijd wel aan iemand anders. Bullshit natuurlijk maar daar wilde ik het niet over hebben. Het gaat erom dat we verwachtingen schetsen naar elkaar. Wanneer ouders scheiden verwacht je dat ze respectvol met elkaar omgaan in het belang van het kind. Wanneer een relatie in ruzie uit elkaar gaat verwacht je dat die haat voor elkaar altijd zal blijven. Ook al is die haat vanuit jouw kant wel gezakt je gaat er vanuit dat dit bij de ander niet het geval is, je kunt in ieder geval nooit meer terug naar die tijd, dat lijkt duidelijk. Zo ook bij vrienden, je gaat er vanuit dat je ze met alles kunt vertrouwen, wanneer dit niet zo blijkt te zijn krijg je of een oppervlakkige vriendschap of je besluit dat het helemaal geen vriendschap is en dat je beter de stekker eruit kun trekken. Wanneer er tegen onze verwachtingen in wordt gegaan zijn we over het algemeen teleurgesteld. We balen dat dingen zo moeten lopen en zien er de voordelen in eerste instantie vaak niet van in. Wat nu als er positief tegen onze verwachtingen in wordt gegaan. Wanneer een kind ineens goede punten scoort op school terwijl je altijd het idee had dat het niet in hem zat. Of wanneer een vriendin waarvan je overtuigd was dat die niet te vertrouwen was ineens wel te vertrouwen is. Hoe ga je daarmee om? Beloon je het kind meteen in de hoop dat het zulke goede punten blijft scoren? vertrouw je die vriendin ineens al je geheimen toe? nee, tuurlijk er zijn mensen die dat doen maar over het algemeen werkt het tegen je. Je gevoel heeft vaak wel gelijk namelijk, zeker niet altijd maar vertrouwen op je instinct is zo slecht nog niet. vertrouwen bouw je op, ik weet t dit klinkt super cliché.. dus stimuleer het kind om goede punten te halen door misschien een keer woordjes te overhoren en spreek eens wat vaker met die vriendin af. God mag weten waar het je naar toe kan brengen. Natuurlijk zullen er dingen op je pad komen waar je in eerste instantie al bang voor was maar reken mensen er niet op af. Blijf er vanuit gaan dat mensen blijven veranderen. Laat jezelf er niet vanaf hangen maar vertrouw af en toe een beetje meer. 

zelf ben ik er een ramp in, mensen vertrouwen. Ik weet maar al te goed hoe we allemaal in elkaar zitten, let op hier behoor ik zelf dus ook toe. We proberen allemaal het beste te doen wat in ons zit. We doen wat goed voelt en wat wij denken dat op dat moment het beste is. Dat dit af en toe enorme fouten zijn weet je pas achteraf. Dat je hiermee een ander kwetst of iets kapot maakt blijkt pas op een later tijdstip. Niet alleen het slachtoffer heeft hier last van maar ook de dader. We weten allemaal wat een schuldgevoel is en tegelijkertijd weten we ook dat dit niet verdwijnt met een excuus. Vandaar dat ik mensen niet zo makkelijk vertrouw. We doen het misschien niet expres maar we doen elkaar allemaal pijn. Toch is het belachelijk om mensen daarom niet te vertrouwen. We zijn kudde dieren, we hebben elkaar nodig om gelukkig te zijn. Hoe hard we ons ook tegen elkaar af zetten, uiteindelijk komen we toch weer bij elkaar terecht. Misschien tussen andere mensen in de hoop dat dit beter loopt maar we komen toch bij elkaar terug. Wanneer je in een nieuwe groep mensen komt bereik je niets als je ze niet vertrouwt. Natuurlijk hoef je niet meteen je hele levensverhaal op tafel te gooien maar als je bij niemand in de buurt durft te komen bereik je nog niets. Conclusie: Vertrouw elkaar, de mensen uit het heden maar ook de mensen uit het verleden die je hebben gekwetst. Uiteindelijk doen we het allemaal met de beste bedoelingen, of in ieder geval dat is mijn idee.

contact verzoek

Eigenlijk zijn we af en toe maar vreemde wezens. Soms denk ik mijn medemens echt niet te begrijpen. Het wordt pas echt interessant wanneer je jezelf niet meer begrijpt. Misschien ken je t zelf ook wel. Van die mensen waarmee je in een ver verleden een hoop hebt gedeeld. Mensen die heel veel voor je hebben betekent maar ineens is dat contact voorbij. Verwaterd, in elkaar gestort, in ruzie of een bewuste keuze, dat maakt opzich niet zoveel uit. Het contact is er in ieder geval niet meer. Af en toe denk je nog weleens aan die mensen maar dat is dusdanig sporadisch dat het eigenlijk niet de moeite waard is om te vernoemen. Als ze binnen een week nog eens in je hoofd opduiken zoek je ze misschien eens op op facebook maar daar houd het ook echt wel op. Het is niet zo dat ze ook maar een rol spelen in je huidige leven. Wanneer je dan out of the blue een verzoek krijgt tot contact, in de vorm van een mailtje of een uitnodiging voor t een of ander sta je vaak ff met je bek vol tanden. Heb ik hier zin in? wat moet diegene? waar komt dit ineen vandaan? grappig. Wanneer het iemand is die werkelijk veel voor je heeft betekent deel je het misschien wel met vrienden. Vraag je eens tussen neus en lippen door hoe je hier nu het best op kunt reageren. Of je überhaupt wel moet reageren. Ik weet niet hoe het bij jouw vrienden zit maar die van mij hebben eigenlijk altijd hetzelfde antwoord. Delete ze en reageer vooral niet. Je schiet er toch niets mee op om dat soort oude contacten weer op te rakelen. Daarin hebben ze ergens wel een punt, vaak zeg ik dat ook en besluit ik, eigenwijs al ik ben er toch op te reageren. Zo af en toe luister ik wel naar dit soort adviezen en hoor je vervolgens niets meer van die mensen. Maar af en toe heb je er een die hard tussen zitten die echt contact wil en t echt 3,4 keer blijft proberen ook al heb je niet gereageerd. Ik word daar stiekem toch wel nieuwsgierig van. Waarom zoeken ze dan contact? zouden ze zijn veranderd? hoe zou t nu met ze gaan etc. De afgelopen weken had ik zo'n oud contact die meerdere keren contact zocht. Ik zat er niet op te wachten, vrienden raadde t zwaar af, dus nou ja prima delete, delete, delete. Zul je altijd zien dat je die mensen dan ineens in real life tegenkomt. Je kunt mensen helaas niet uit een zaal deleten als je ze ziet staan dus dan ga je erop af om een babbeltje te maken, of zoals in deze situatie doe je niets. Als mensen echt contact met je zouden willen dan zouden ze wel op je afstappen in real life. Zou je zeggen toch? ik bedoel, genoeg contacten die je nooit ziet en dat is helemaal prima maar als je ze tegen zou komen dan zou je ze toch op z'n minst begroeten, toch? waarom houd je anders nog contact? Maar goed, dat contact deed dat dus niet. Prima want ik had er op dat moment ook de ballen zin in. Toch speelt die nieuwsgierigheid op.. Hij had een uitnodiging om vriendjes te worden op een social media network. Je kunt die mailtjes wel leuk wissen maar daarmee zeg je het verzoek nog niet af. Dus toch maar kijken, wat blijkt: de uitnodiging is ingetrokken. Typisch, misschien dan toch niet zo'n goede indruk gemaakt in real life door geen contact te zoeken? ergens denk je dan toch jammer. Alsof je ergens in je achterhoofd toch een scenario had gemaakt waarin het herwonnen contact heel leuk was. Of je mist die tijdelijke egoboost dat iemand nog steeds aan je denkt terwijl jij dat niet echt meer deed. Nu die persoon weer contact heeft gezocht zit die natuurlijk wel weer klem in je hoofd terwijl je daar eigenlijk helemaal geen behoefte aan hebt. Ik snap al helemaal niet dat het me überhaupt bezig kan houden. Eerlijk is eerlijk het interesseert me meestal geen moer als oude contacten weer contact zoeken. Waarom nu dan wel wanneer iemand dat contact verzoek intrekt? Ik vind het maar vreemd. Als je jezelf al niet meer begrijpt hoe moet je dan al die andere mensen begrijpen die ook met dit soort hersenspinsels zitten? vind je het vreemd dat er zo veel miscommunicatie is tussen mensen? En dan spreken we nog allemaal dezelfde taal. 

excentriek

Met sommige nummers wordt je simpelweg dood gespamt. Je hoort ze een paar weken/maanden continu terug komen, in elke kroeg, in de supermarkt, op het station, op de radio, overal. Sommige zijn gewoon kut maar brengen leuke herinneringen mee waardoor je er stiekem nog wel om kunt lachen. Denk aan een Call me maybe die je echt overal hoorde maar weinig diepgang had. Stiekem had dit nummer overigens wel een grappige, afgezaagde clip maar dat hoor je dan weer niet op de radio. Je hebt ook nummers die, toen je ze voor het eerst hoorde meteen indruk op je maakte. Zoals One day. Een nummer met een schrijnende tekst en een beat die je niet meer uit je hoofd krijgt. Net als Somebody that I used to know. Zo'n nummer dat je thuis op je kamertje luisterde waar niemand ooit van gehoord had tot het op 3fm te horen was en ineens iedereen er fan van was. Ergens wel chill want zo kun je het met mensen delen en hoor je het nog eens op de radio, maar aan de andere kant ook wel jammer aangezien je t dan ineens zo vaak hoort en iedereen het erover heeft waardoor het z'n exclusiviteit verliest. Het is niet meer zo'n nummer wat je vol trots aan vrienden laat horen van kijk eens wat ik laatst tegen kwam echt heel nice, want je moet onder een steen hebben gelegen wil je het niet kennen. Wat is dat eigenlijk dat we ineens in een rage zitten waarbij het hip is om vooral niet maintream te zijn. Ineens willen we allemaal hipsters zijn (maar dit geven we natuurlijk vooral niet toe) en rond paraderen in de vreemdste printjes, oversized truien en knotten boven op onze kop. Eerlijk is eerlijk ik ben er zelf net zo goed eentje van en vind het leuk om te zien. Prima dat ieder z'n eigen stijltje ontwikkeld, maar is het nog wel je eigen stijltje als iedereen het doet? Waar komt die drang vandaan om maar excentriek te zijn? voor zover je het überhaupt excentriek kunt noemen want de meeste 'alternatieve' kleding halen we toch allemaal nog steeds bij de h&m en de asos. Wij mensen zijn gewoon kudde dieren dus als een groepje invloedrijke mensen besluit we gaan allemaal in gebreide truien rondlopen (waar we jaren terug nog over mopperde hoe onze ouders ons dat vroeger aan hadden kunnen doen) lopen we in de kotste kleren allemaal in gebreide truien. Ik denk alleen dat het langzaamaan tijd wordt om toe te geven dat we het allemaal doen. In de trein zat ik gister tegenover een meisje met zo'n half geschoren kop en donkerrode lippenstift, laat ik er meteen bij zeggen dat ik dat over het algemeen fucking vet vind maar ik betwijfel of t een gezicht zou zijn en ben zo'n eigenwijs die dan ook denkt maar iedereen doet dat al. Want lang blond haar heeft natuurlijk niemand. Maar goed het meisje tegenover mij was druk aan het bellen ik had muziek op staan en weinig interesse tot ik zag dat ze oprecht geïrriteerd was aan de telefoon. Nieuwschierig als ik ben zette ik even mijn muziek op pauze om toch te horen waar het over ging. Je raad het al, ze was druk aan het mopperen over een vriendin tegen een andere vriendin, verder zijn wij meisjes totaal niet afgezaagd. Want wat was nu het drama, die vriendin van haar, niet de gene waarmee ze belde. Had nu ook haar haar aan één kant afgeschoren en ze had dan wel blond haar maar het was toch dom. Dat zou er toch stom uitzien als ze samen zouden lopen. Wereld drama's je begrijpt het wel. Ik snap niet waar we ons zo druk om maken. Maar blijkbaar maak ik me druk dat andere zich zo druk maken anders had ik dit niet geschreven.

I'm sorry I am