contact verzoek

Eigenlijk zijn we af en toe maar vreemde wezens. Soms denk ik mijn medemens echt niet te begrijpen. Het wordt pas echt interessant wanneer je jezelf niet meer begrijpt. Misschien ken je t zelf ook wel. Van die mensen waarmee je in een ver verleden een hoop hebt gedeeld. Mensen die heel veel voor je hebben betekent maar ineens is dat contact voorbij. Verwaterd, in elkaar gestort, in ruzie of een bewuste keuze, dat maakt opzich niet zoveel uit. Het contact is er in ieder geval niet meer. Af en toe denk je nog weleens aan die mensen maar dat is dusdanig sporadisch dat het eigenlijk niet de moeite waard is om te vernoemen. Als ze binnen een week nog eens in je hoofd opduiken zoek je ze misschien eens op op facebook maar daar houd het ook echt wel op. Het is niet zo dat ze ook maar een rol spelen in je huidige leven. Wanneer je dan out of the blue een verzoek krijgt tot contact, in de vorm van een mailtje of een uitnodiging voor t een of ander sta je vaak ff met je bek vol tanden. Heb ik hier zin in? wat moet diegene? waar komt dit ineen vandaan? grappig. Wanneer het iemand is die werkelijk veel voor je heeft betekent deel je het misschien wel met vrienden. Vraag je eens tussen neus en lippen door hoe je hier nu het best op kunt reageren. Of je überhaupt wel moet reageren. Ik weet niet hoe het bij jouw vrienden zit maar die van mij hebben eigenlijk altijd hetzelfde antwoord. Delete ze en reageer vooral niet. Je schiet er toch niets mee op om dat soort oude contacten weer op te rakelen. Daarin hebben ze ergens wel een punt, vaak zeg ik dat ook en besluit ik, eigenwijs al ik ben er toch op te reageren. Zo af en toe luister ik wel naar dit soort adviezen en hoor je vervolgens niets meer van die mensen. Maar af en toe heb je er een die hard tussen zitten die echt contact wil en t echt 3,4 keer blijft proberen ook al heb je niet gereageerd. Ik word daar stiekem toch wel nieuwsgierig van. Waarom zoeken ze dan contact? zouden ze zijn veranderd? hoe zou t nu met ze gaan etc. De afgelopen weken had ik zo'n oud contact die meerdere keren contact zocht. Ik zat er niet op te wachten, vrienden raadde t zwaar af, dus nou ja prima delete, delete, delete. Zul je altijd zien dat je die mensen dan ineens in real life tegenkomt. Je kunt mensen helaas niet uit een zaal deleten als je ze ziet staan dus dan ga je erop af om een babbeltje te maken, of zoals in deze situatie doe je niets. Als mensen echt contact met je zouden willen dan zouden ze wel op je afstappen in real life. Zou je zeggen toch? ik bedoel, genoeg contacten die je nooit ziet en dat is helemaal prima maar als je ze tegen zou komen dan zou je ze toch op z'n minst begroeten, toch? waarom houd je anders nog contact? Maar goed, dat contact deed dat dus niet. Prima want ik had er op dat moment ook de ballen zin in. Toch speelt die nieuwsgierigheid op.. Hij had een uitnodiging om vriendjes te worden op een social media network. Je kunt die mailtjes wel leuk wissen maar daarmee zeg je het verzoek nog niet af. Dus toch maar kijken, wat blijkt: de uitnodiging is ingetrokken. Typisch, misschien dan toch niet zo'n goede indruk gemaakt in real life door geen contact te zoeken? ergens denk je dan toch jammer. Alsof je ergens in je achterhoofd toch een scenario had gemaakt waarin het herwonnen contact heel leuk was. Of je mist die tijdelijke egoboost dat iemand nog steeds aan je denkt terwijl jij dat niet echt meer deed. Nu die persoon weer contact heeft gezocht zit die natuurlijk wel weer klem in je hoofd terwijl je daar eigenlijk helemaal geen behoefte aan hebt. Ik snap al helemaal niet dat het me überhaupt bezig kan houden. Eerlijk is eerlijk het interesseert me meestal geen moer als oude contacten weer contact zoeken. Waarom nu dan wel wanneer iemand dat contact verzoek intrekt? Ik vind het maar vreemd. Als je jezelf al niet meer begrijpt hoe moet je dan al die andere mensen begrijpen die ook met dit soort hersenspinsels zitten? vind je het vreemd dat er zo veel miscommunicatie is tussen mensen? En dan spreken we nog allemaal dezelfde taal. 

excentriek

Met sommige nummers wordt je simpelweg dood gespamt. Je hoort ze een paar weken/maanden continu terug komen, in elke kroeg, in de supermarkt, op het station, op de radio, overal. Sommige zijn gewoon kut maar brengen leuke herinneringen mee waardoor je er stiekem nog wel om kunt lachen. Denk aan een Call me maybe die je echt overal hoorde maar weinig diepgang had. Stiekem had dit nummer overigens wel een grappige, afgezaagde clip maar dat hoor je dan weer niet op de radio. Je hebt ook nummers die, toen je ze voor het eerst hoorde meteen indruk op je maakte. Zoals One day. Een nummer met een schrijnende tekst en een beat die je niet meer uit je hoofd krijgt. Net als Somebody that I used to know. Zo'n nummer dat je thuis op je kamertje luisterde waar niemand ooit van gehoord had tot het op 3fm te horen was en ineens iedereen er fan van was. Ergens wel chill want zo kun je het met mensen delen en hoor je het nog eens op de radio, maar aan de andere kant ook wel jammer aangezien je t dan ineens zo vaak hoort en iedereen het erover heeft waardoor het z'n exclusiviteit verliest. Het is niet meer zo'n nummer wat je vol trots aan vrienden laat horen van kijk eens wat ik laatst tegen kwam echt heel nice, want je moet onder een steen hebben gelegen wil je het niet kennen. Wat is dat eigenlijk dat we ineens in een rage zitten waarbij het hip is om vooral niet maintream te zijn. Ineens willen we allemaal hipsters zijn (maar dit geven we natuurlijk vooral niet toe) en rond paraderen in de vreemdste printjes, oversized truien en knotten boven op onze kop. Eerlijk is eerlijk ik ben er zelf net zo goed eentje van en vind het leuk om te zien. Prima dat ieder z'n eigen stijltje ontwikkeld, maar is het nog wel je eigen stijltje als iedereen het doet? Waar komt die drang vandaan om maar excentriek te zijn? voor zover je het überhaupt excentriek kunt noemen want de meeste 'alternatieve' kleding halen we toch allemaal nog steeds bij de h&m en de asos. Wij mensen zijn gewoon kudde dieren dus als een groepje invloedrijke mensen besluit we gaan allemaal in gebreide truien rondlopen (waar we jaren terug nog over mopperde hoe onze ouders ons dat vroeger aan hadden kunnen doen) lopen we in de kotste kleren allemaal in gebreide truien. Ik denk alleen dat het langzaamaan tijd wordt om toe te geven dat we het allemaal doen. In de trein zat ik gister tegenover een meisje met zo'n half geschoren kop en donkerrode lippenstift, laat ik er meteen bij zeggen dat ik dat over het algemeen fucking vet vind maar ik betwijfel of t een gezicht zou zijn en ben zo'n eigenwijs die dan ook denkt maar iedereen doet dat al. Want lang blond haar heeft natuurlijk niemand. Maar goed het meisje tegenover mij was druk aan het bellen ik had muziek op staan en weinig interesse tot ik zag dat ze oprecht geïrriteerd was aan de telefoon. Nieuwschierig als ik ben zette ik even mijn muziek op pauze om toch te horen waar het over ging. Je raad het al, ze was druk aan het mopperen over een vriendin tegen een andere vriendin, verder zijn wij meisjes totaal niet afgezaagd. Want wat was nu het drama, die vriendin van haar, niet de gene waarmee ze belde. Had nu ook haar haar aan één kant afgeschoren en ze had dan wel blond haar maar het was toch dom. Dat zou er toch stom uitzien als ze samen zouden lopen. Wereld drama's je begrijpt het wel. Ik snap niet waar we ons zo druk om maken. Maar blijkbaar maak ik me druk dat andere zich zo druk maken anders had ik dit niet geschreven.

I'm sorry I am

Sorry

things happen things change

A year ago was probably the worst day of my life so far,
some things you forget easily
others seem to stick around you every day for the rest of your life.
It hurts but you’ll learn to live with it.
It’s a process, first it only hurts and you can’t seem to hide your feelings anywhere
so you get quiet so no one will notice.
Than there comes the anger,
you like to smash everyone who comes in your way.
To protect yourself from doing that you hide in your room
thinking that there is no one who cares to get you out of this hell hole.
You will find out that you have to leave your room otherwise there is no food and you can only make it worse by skipping school.
So you go out and pretend there is nothing wrong
till you realize you’re avoiding crowded places cause that’s where you lose yourself.
There will be too many people around and everyone will seem to stare at you.
Not that they really notice you, but that’s what you think.
You try to keep some close friends near you so you don’t have to face the world alone.
You ask a lot of people, not just by sharing your story.
People will try to help you, they keep you close and watch every move you make.
They can see behind your mask so when you’re leaving because you’re about to burst out into tears you will leave them with a weird feeling of guilt for not helping you.
Simply because they can’t help you.
No one can help you at that moment accept for the person who isn’t there, at least that’s what you think.
You leave home, maybe a new surrounding can clear your mind and make you see things straight again.
You read a lot, listen to music and keep a diary in the hope that you will find yourself again. At the end of the week away from hope I wrote a letter and send it.
I actually thought that would be a good thing, speaking out what’s on my mind.
Telling what I’m thinking and what I’m feeling.
Guess what? It turned out to be not the best thing I could have done.
I didn’t hear a thing from the receiver for a few weeks so I was eating myself up inside till I couldn’t bare it anymore and I called him to ask if he got it. Which was a big step for someone who hates calling.
Of course he didn’t pick up the phone so I let it rest for a day.
The next morning I got a message saying he didn’t like my letter and didn’t want to have anything to do with me anymore.
I didn’t know why, and I still don’t know.
Back than it was killing all those questions I wanted to ask but just couldn’t cause every time I tried I got pushed down under the surface till I couldn’t try it anymore.
Which was a good thing actually even though I didn’t see it that way back then.
I’ve had a hard time with letting go, because it wasn’t just people I had to let go, I had to let go of myself and start over.
I finally realized that I’ve lost myself in the process and I had to find myself back.
Being me I did it the worst way possible, playing with feelings, not caring about anyone else because it felt like people could only hurt you in the end.
I overcame that period thankfully by starting to feel things again.
I felt the pain I’ve cost to others and it was a wakeup call to me.
I know I screwed it up even worse than I did before and this wasn’t the way of moving on.
So I totally focused on school nothing else mattered anymore and I found myself back or someone I haven’t seen in me for years.
My back wasn’t hurting as much as before and things seemed to light up again.
I even felt in love again, I enjoyed going out all night dancing with strangers, drinking way too much, living for the music that was on and just feeling every minute.
I could do everything I wanted again and that gave me a freedom I haven’t had for years. I could laugh with tears rolling over my cheeks which haven’t been there for a long long time.
I could really feel again.
When I lost that love again, everything seemed to fell apart again but I was sure I wouldn’t let myself get down the way I did before.
Somehow it helped and I got lucky again.
I can say I’m way happier than I was a year ago.
The pain is still there every day but I can handle it again because I’m me again and I’ve got people I can count on. Sure I will be down again but isn’t that the way life goes? With up’s and down’s.
Just don’t let the downs be more than the up’s can be.

tevreden?

Af en toe heb je van die periodes waarin je even niet zo lekker in je vel zit. Dingen lopen niet zoals je wil en je bent teleurgesteld in jezelf en je omgeving. Niet dat iemand er ook maar iets aan kan doen, dingen lopen nu eenmaal zoals ze lopen maar je had het liever anders gezien en reageert je nu af op je omgeving die dit eigenlijk helemaal niet verdient. Vaak krijg je dan de vraag, wat deed je een jaar geleden op deze dag? De meeste zullen geen idee hebben, hiermee kan de vraagsteller aanduiden dat niet alles zo slecht is als het lijkt en je dingen uiteindelijk toch wel vergeet en verder gaat. Maar wat nou als je wel weet wat je een jaar geleden op deze dag deed? Wat je voelde en hoe je in je schoenen stond. Wat nu als je dit vergelijkt met hoe je nu in je schoenen staat? Ben je nu sterker of beter dan toen? Ben je gegroeid? Of ben je blijven hangen in die periode. Wanneer je voor jezelf zo’n samenvatting maakt komen er vaak conclusies uit: ja ik ben gegroeid, ik ben alweer een jaar verder op mijn opleiding. Maar ben ik nu werkelijk gegroeid als persoon? Zou ik nu niet meer dezelfde fouten maken als een jaar geleden? Voel ik me nu beter dan toen? Waarschijnlijk zou ik alles precies zo doen als dat ik het heb gedaan. Niet dat dit de beste oplossing is geweest maar het was mijn manier. Je wordt niet altijd een beter mens door je acties, je doet alleen maar je best om verder te gaan. Zijn dit dingen die je jezelf kwalijk moet nemen? Kun je het jezelf kwalijk nemen dat je niet zo veranderd bent als dat je had gewild een jaar geleden? Waarschijnlijk wel.  Wordt je hier een beter persoon van? Nee. Waarschijnlijk als je over een jaar of twee terug kijkt op dit jaar zie je een heleboel veranderingen en ben je trots op wat je in die tijd hebt bereikt. Dat je dit niet op het moment zelf ziet betekent nog niet dat je niet bent veranderd. Fouten zul je blijven maken, grote of kleine rampen en je zult er elke keer weer van balen. Toch zijn ook deze fouten nodig om de persoon te worden die je nu bent, of je hier nu tevreden mee bent of niet.

geluk