Ik weet het niet.

Soms heb je van die periodes dat je het even niet weet. je weet niet wat je aan moet trekken, wat je wil eten, wat je leuk vind, bij wie je hart ligt, wat je wil gaan doen, of je de volgende dag af kunt spreken, of je een halfjaar gaat studeren of een half jaar vrij hebt en ga zo maar door. Af en toe weet je het gewoon even niet. Natuurlijk is dat super irritant niet alleen voor je omgeving maar ook voor jezelf, plannen en beslissingen nemen is op dat soort momenten gewoon wat moeilijker. Het is zo makkelijk om in dat soort periodes met alle winden mee te waaien maar geloof mij, dat werkt ook niet. Het is prima als je het even niet weet. Je hebt gewoon wat tijd nodig om erachter te komen wat jij nou wil, waar jij gelukkig van wordt, waar jouw hart ligt. Neem die tijd ook, hoe moeilijk het is. Je kunt er beter wat langer over na denken dan een overhaaste beslissing nemen waarbij je eindigt met een koelkast vol soep terwijl je net zin hebt in risotto.

Blow it all away

Sometimes I wish I could blow it all away. My feelings, my thoughts, my insecurities but sometimes you can’t. You can try your best but it’s too much to pass by. Sometimes you just have to inhale the smoke, deal with it. Feel it deep inside before you are able to blow it away.

It's a mistery how people behave.

'It's a mistery how people behave, how we long for a life as a slave.'

Wat is dat toch dat je als mens pijn op lijkt te zoeken. Je grenzen vinden en elke keer een stukje verleggen. Waarom doen we onszelf dat aan? Vaak zien we al ver van te voren aankomen dat iets wel of niet gaat werken. Als ik kijk naar mezelf een jaar geleden had ik toen al de tekenen kunnen zien. Achteraf gezien is dat natuurlijk makkelijk te zeggen maar ik geloof er wel in. Een jaar geleden was ik echt manisch, ik geloof niet dat ik ooit zo verliefd ben geweest. Ik moest mezelf bezig houden omdat ik simpelweg te veel energie had en ik kon niet ophouden met lachen, tot ergernis van mijn omgeving. Een heerlijke periode was dat. Mijn liefde was rond die tijd net terug van vakantie en het was nog aftasten hoe het verder zou lopen. Zoals je dat af en toe hebt als je verliefd bent, luisterde ik alleen nog maar zwijmel liedjes of über happy liedjes. Tot mijn eigen grote spijt/ schaamte kwam Enrique Iglesias met Tonight I'm loving you dagelijks voorbij. Maar dat nummer stond niet op nummer 1, mijn grootste liefde lag bij the cardigans met and then you kissed me.

Natuurlijk besefte ik op dat moment ook wel dat het niet de meest gezonde tekst is maar wel herkenbaar kijkend naar voorgaande relaties. Nu ik het nummer een jaar later weer op repeat heb staan denk ik hints te zien naar hoe de liefde uiteindelijk is geëindigd. Je zult mij nooit horen zeggen dat ik wou dat het nooit was gebeurd want het is een hele interessante relatie geworden die ik zo over zou doen maar ik vraag me wel af hoe ver iemand door kan gaan met het scheppen van zijn eigen waanbeelden. Tuurlijk het verloop van deze relatie zag niemand aankomen, zeker wij niet maar we hadden wel eerder stop kunnen zeggen. Eerder een punt er achter kunnen zetten. We wisten een halfjaar eerder al dat de relatie destructief was maar het was te dierbaar om los te laten. Wat ik me nu af vraag is waarom we hiervoor kiezen. Is het de angst om alleen verder te gaan of om afscheid van elkaar te moeten nemen? of denken we dat we de pijn nog wel even aankunnen en dat we nog wel even door kunnen bijten?

'You, You it's always you the best kisser that I ever knew.'

Ik merk nu dat ik mezelf weer in een soortgelijke situatie heb geworsteld en ik vraag me af waar de grens ligt. Elke keer dat je denkt tot hier en niet verder hou je die afstand niet vol. Er zit toch een magneet ergens die je weer naar elkaar toe trekt. Ook al is het misschien niet wat je wil. Ik geef eerlijk toe dat ik zelf een ramp ben in loslaten en dingen die me dierbaar zijn nog eerder fijn knijp dan dat ik ze laat gaan en geloof mij dat is zeker niet de manier. Maar ik heb geen moeite met alleen zijn. Waarom vecht ik en veel mensen met mij dan toch door tot de bittere dood?

'All for a happy end.'

It's all an act.

Put my high heels on, I’m ready for today
The taste of last night still burning on my lips.
While last night is starting to become a faded memory I’m building up new ones
New place, new arms to hold, new lips to kiss
Just so I don’t have to feel the cold.

I’ve got this hole, where my heart used to be
It’s getting heavier and harder to hold.
It’s deep inside of me taking me over
Don’t recognize the person I’m becoming
It’s all an act.

Put my fake smile on, I’m starting to pretend
How wonderful life is when you’re right here
While my mind is somewhere else.
Asking for some attention
Just so I don’t have to feel the cold.

I’ve got this hole, where my heart used to be
It’s getting heavier and harder to hold.
It’s deep inside of me taking me over
Don’t recognize the person I’m becoming
It’s all an act.

Put that dress on that you like
Start being the sweetest version of me
I know exactly what I have to do to hold you tight.
I can pretend to be anything you want
Just so I don’t have to feel the cold.

I’ve got this hole, where my heart used to be
It’s getting heavier and harder to hold.
It’s deep inside of me taking me over
Don’t recognize the person I’m becoming
It’s all an act.

Even I don’t know the rules of the game I’m playing
But I know there will be victims
The damage is already done and there’s no way back.
So be a big girl and hold on to the act. 

Put me out like a cigarette.

Eigen verantwoordelijkheid.

De enige persoon die je werkelijk kan slopen ben je zelf. Het is zo makkelijk om anderen de schuld te geven van je eigen fouten. Uiteindelijk ben je zelf degene die de keuzes maakt en die met de gevolgen moet leven.
Je kiest er zelf voor dingen op te geven om iemand gelukkig te maken. Als vervolgens blijkt dat die persoon je niet gelukkig maakt kun je wel vervelend zijn tegen de ander en vertellen wat je voor de ander hebt opgegeven maar het is een keuze die je zelf hebt gemaakt. Een keuze die op dat moment goed voelde. Ook al voelt het achteraf misschien helemaal niet zo goed. Het is verleidelijk om in het verleden te leven. Achteraf gezien weet je altijd beter hoe je had kunnen handelen. Ware het niet dat je toen nog niet zag wat je nu wel kunt zien. Het is slopend als je beseft wat je bent verloren in het proces, mensen om je heen maar ook vooral jezelf. Het enige wat je kunt doen is accepteren en vergeven. Dingen waar de meeste mensen niet zo goed in zijn. Ik in ieder geval niet. Je kunt jezelf alleen maar opvreten met de what if's. Het denken is wat je sloopt. Af en toe was het makkelijk geweest als je gedachte uit kon zetten. Met wat glazen achter de kiezen lukt dat vaak al wat beter, je kunt handelen zonder aan de consequenties te denken. Ik begrijp ook wel dat dat niet de manier is, maar op dat moment voel je je wel goed. Het is pas later dat je gaat nadenken en beseft wat er is gebeurd en wat het met andere doet. Ook dit is een makkelijk slachtoffer voor je smoesjes. Het is zo makkelijk om te zeggen dat je iets wel of niet voor een ander doet maar uiteindelijk doe je het wel voor jezelf. Je doet het omdat die persoon voor jou op dat moment van belang is en omdat je diegene zelf wilt behagen. Als die keuze uiteindelijk toch niet zo goed blijkt te vallen is het nog steeds jouw keuze. Ik wil alleen maar zeggen dat we in alles wat we doen verantwoordelijk zijn voor ons eigen welzijn. Misschien kiezen we er niet bewust voor om zelfdestructief te zijn maar uiteindelijk doen we het onszelf wel aan. Het vervelende is alleen dat je het vaak zelf niet ziet, maar je omgeving wel. Op het moment dat je het zelf inziet ben je vaak al te laat en kun je je reacties niet meer terugdraaien. Hoe makkelijk zou het zijn als we onze gedachten allemaal uit konden schakelen en gewoon konden leven op gevoel. Zouden we dan werkelijk in een zweefteefcommune leven of zouden we één enorme jaloerse bende creëren die nog gevaarlijker is dan de huidige situatie. Ik denk vaak was het maar anders, maar dat is het niet. Je leeft in de wereld die je zelf creëert.

Datums

Over het algemeen ben ik slecht met datums, je hoeft mij niet te vragen wanneer vrienden jarig zijn want drie kwart van de tijd heb ik geen idee.. ik zet het netjes in m'n agenda zodat ik (over t algemeen) niet te laat ben met verjaardagskaartjes. Zoals er een hoop data zijn die ik niet kan onthouden zijn er ook een hoop die wel blijven hangen.. 21 maart, 12 december, 13 juli, 19 juli. Data die mijn leven zo op z'n kop zette (voor mijn gevoel) dat ik ze waarschijnlijk nooit meer zal vergeten. Achteraf gezien misschien niet eens zo levens veranderend maar op dat moment voelde die datum heilig. Het handige aan datums is dat je er leeftijden aan kunt koppelen en op die manier kun je terughalen hoeveel tijd eroverheen is gegaan en wat er in die tijd allemaal is gebeurd. Vorig jaar werd ik op deze dag totaal overvallen toen ik troost zocht bij een vriend en verliefd werd na een (niet zo beste) eerste zoen. Ik zag het op dat moment als een foutje en had nooit gedacht dat er nog een enorm verhaal op voort zou komen. Ik ben verliefd geworden, volledig hoteldebotel tot mijn eigen grote verbazing. Een vriendin van mij noemde me zelfs manisch, ik kon niet meer stoppen met stuiteren en lachen en zingen en moest echt drie wandelingen (minimaal) per dag doen om van mijn energie af te komen. In de tussentijd zat die vriend in het buitenland en had ik geen idee hoe hij terug zou komen. Was het überhaupt wederzijds of toch wel een foutje? het maakte niet uit, ik was verliefd en gelukkig. Sindsdien is er een hoop gebeurd. Hij is mijn vriend geworden, heeft mijn familie ontmoet, is mee geweest naar alle feestjes en terugkijkend hebben we eigenlijk een hele leuke tijd gehad. Eerlijk is eerlijk het is allemaal vrij dramatisch gelopen maar dat lag voor een groot gedeelte aan mij. Achteraf gezien had ik dingen anders willen doen, maar achteraf praten is altijd erg makkelijk. We hebben elkaar ontzettend gelukkig gemaakt maar ook verschrikkelijk ongelukkig. Het is vreemd om te beseffen dat je nu weer op het punt staat waar je een jaar geleden ook stond maar nu weer met nieuwe verhalen in je hoofd, nieuwe angsten, nieuwe wensen, nieuwe dromen. Had mij een jaar geleden verteld dat ik mijn cyste weg zou laten halen een paar dagen voor de zomerfeesten, dat ik beide stages niet gehaald zou hebben, dat ik mezelf weer heb verloren in iemand en mezelf probeer terug te vinden. Ik had je uitgelachen, waarschijnlijk wel als een boer als kiespijn maar ik had het niet volledig kunnen/willen geloven. Ik dacht mezelf geaccepteerd te hebben een jaar geleden, te weten wie ik was en wat ik wilde en dat gevonden te hebben. Achteraf kan ik er ook wel om lachen, het idee dat ik serieus dacht te weten wie ik was en de partner te hebben gevonden waar ik oud mee zou worden. Ik ben jong en ik ontwikkel mezelf continu. Ondertussen weet ik wel beter dan toen en weet ik dat ik mezelf elke dag wat beter leer kennen maar mogelijk nooit volledig. Ik weet dat liefde een toevoeging is op je leven en geen vereiste. Daarbij weet ik ook dat je niets met zekerheid kunt stellen, misschien was dat inderdaad degene waarmee ik ooit oud wordt maar misschien ook helemaal niet, misschien wordt ik wel alleen oud, met allemaal katten om me heen. Ik weet het niet en het is prima. Net zoals alle up's en down's van het afgelopen jaar, het is goed zo. 

20-07-2012 'Wish you were here'