vechten of opgeven?

Up's en down's horen erbij en ik denk dat ik de eerste zal zijn die dit toegeeft
maar wat als er meer down's zijn dan up's?
als het eigenlijk in een te vroeg stadium al mis gaat?
moet je dan de ander opgeven?
of gewoon maar kijken hoe het loopt?
moet je er voor vechten?
of hopen op het beste?
de down's lijken soms zo veel dieper als de up's hoog zijn..
ik vind je perfect gewoon zoals je bent
maar ik wil iets van je wat jij mij niet kunt geven
moet ik dan doen alsof ik dat niet mis?
of moet ik je dan maar los laten?

Het klinkt allemaal zo makkelijk als je het op papier zet
waarom voelt het dan niet zo?

jongens met een J

muren

soms bouw je een muur om je heen. Niet omdat je dat graag wil maar omdat dat op dat moment nu eenmaal nodig lijkt te zijn. Soms heb je het niet eens door maar op de een of andere manier wil je je beschermen en dat doe je dan maar door je gesloten op te stellen, door niet alles meer te delen, het contact te verminderen en afstand te scheppen tussen jou en je omgeving. Je kunt dit doen omdat iets je pijn doet of pijn heeft gedaan, omdat je rouwt, ergens afstand van wil nemen of gewoon omdat je het moeilijk vind om een ander te vertrouwen, om jezelf volledig aan een ander over te geven. Ik ben volgens mij een expert op het gebied van muren want ik heb zelf heel snel de neiging om een muur op te trekken. Het kunnen de kleinste dingen zijn maar er hoeft maar iets kleins te gebeuren met je vertrouwen in iemand of de muren komen alweer omhoog. Egoïst als ik ben is t me met name bij mezelf opgevallen maar ik begin langzaamaan ook te zien wanneer een ander het doet. Iemand die vreemd gaat kiest er op zijn/ haar eigen manier voor een muur op te trekken. Iemand die veel shit over zich heen heeft gekregen en probeert verder te gaan heeft eigenlijk bij voorbaat al een muur en zie die maar eens af te bouwen. Je kunt het proberen te beklimmen of te omarmen maar daarmee krijg je het niet om. Het is zo moeilijk om iemand het vertrouwen te geven wat die nodig heeft om zo samen die muur af te bouwen. Ik denk dat eigenlijk iedereen wel een muur heeft de hoogte is alleen verschillend. Het stomme is alleen dat je zelf niet ziet wat voor invloed die muur op een ander kan hebben hoe pijnlijk het is om te weten dat de ander je niet volledig vertrouwt. Alles lijkt goed te zijn en toch is er iets dat je tegen houd.

we're just fine

We as pretending ones
know exactly how we should act
how we should save the distance between us
no one has to know what’s going on
as long as we know

We act like we don’t care what people might say
or think about us
cause we have something worth fighting for
and no one can tear us apart

No one saw us coming
even we didn’t
but somehow we found out
and it’s just fine this way

We both have our past
people we once loved and maybe never really get over
stupid moves
weird periods
but all these things made us to who we are right now
and we’re just fine

I love being around you
even when we have to pretend
just seeing you means a lot
just knowing you are near

But why do we really pretend?
why do we act like there’s nothing between us?
are we really that sure?
is this the best we can?
or is there may be more?

We’re just fine

Woorden

De meeste woorden gaan gewoon aan je voorbij
er zit wel een betekenis achter maar het lijkt niet zo veel met je te doen verder
Sommige woorden echter wel
Sommige woorden gaan hard
gieren door je lijf en lijken zich te verdelen in elk puntje van je lichaam
sommige borrelen in je op en worden steeds groter tot ze uit je mond lijken te ontploffen
terwijl andere onverwachts komen en alles veranderen waar je zeker over was.
Woorden kunnen een hoop emoties met zich mee brengen
één woord kan al genoeg zijn om jezelf volledig te verliezen
om alles samen te vatten wat je denkt en voelt
woorden kunnen je laten lachen en huilen
je dag breken of maken

woorden

zelfbeeld

Ik vind het altijd wel grappig om te horen wat mensen van je denken…
Sommige denken je zo goed te kennen en alles van je te weten terwijl je jezelf eigenlijk totaal niet zo ziet..
Nu kan ik wel gaan lullen over het johari venster en weet ik veel wat maar echt gelukkig word je daar ook niet van dus laten we dat vooral niet doen. Des al niet te min is het wel typisch. Sommige mensen zien zichzelf als heel erg open, vlotte babbel, met iedereen bevriend, gezellig type terwijl je misschien juist het idee hebt dat diegene wat vaker z’n mond open zou mogen trekken, of dat die wel veel praat maar eigenlijk nooit luistert of dat niemand die gene eigenlijk mag zonder het zelf door te hebben. Het is pijnlijk maar waar, ik denk dat niemand zichzelf werkelijk kan zien zoals andere je zien. Ik weet niet of het nu is dat je zelf een masker op hebt waardoor je jezelf anders voordoet dan dat je werkelijk bent. Of dat je eigenlijk altijd een bril op hebt waardoor je de wereld heel anders ziet maar iets zorgt er toch voor dat ieders beeld anders is.
Ik had het vandaag toevallig met iemand over het type mensen waar je op valt en wat ik wel bijzonder vond was dat ik langzaamaan steeds meer het idee kreeg dat de ander verwachtte dat je op hetzelfde type mens valt als dat je zelf bent. Zo wist hij te zeggen dat ik bijvoorbeeld nooit op een metalhead zou kunnen vallen omdat ik mezelf wat standaarder kleed. Het zou natuurlijk goed kunnen dat hij gelijk heeft maar eigenwijs als ik ben geloof ik er niet in. Want je kunt er wel standaard ( stom begrip overigens) uit zien maar dat betekent nog niet dat je je ook werkelijk zo voelt. Je trekt iets aan omdat je het mooi vind of het zit prettig of wat voor reden dan ook. En een kledingsstijl kan je in een hokje duwen van een bepaald type mens maar dat betekent niet dat je ook zo BENT misschien HOU je gewoon van die kledingsstijl of dat type mens.
Maar ik dwaal weer af..
ongeveer een jaar geleden hebben we met mijn opleiding een observatie opdracht uit moeten voeren waarbij je een week lang een klasgenoot moest observeren en aan het einde van de week moest je deze persoon uitvergroot naspelen. Dit is een ontzettend confronterende opdracht maar wel heel erg goed want zo zie je ineens wat voor stom loopje je eigenlijk wel niet hebt of hoe kinderlijk je je misschien beweegt en zo kun je dit ook wel aanpassen.
Heb je weleens gehad dat je iemand die je goed kent terug ziet op hyves foto’s / facebook foto’s etc. en ja dacht wow mooie foto maar zo totaal niet zoals je er normaal uit ziet?
Het is niet dat het is gefotoshopt ofzo maar doordat mensen op dat moment naar zichzelf kijken trekken ze andere gezichten om er net wat ‘ mooier’ uit te zien als anders. Je bent het dan dus wel maar ergens ook helemaal niet..
Dit toont dan weer aan dat je een ander beeld hebt van jezelf dan wat andere van jou hebben..
typisch toch?

ban die onzekere gedachten uit!

Sommige mensen zijn nu eenmaal niet gemaakt voor de liefde of voor relaties. En ik vrees dat ik hier één van ben. Ik geef wel om mensen en ik kan ook echt smoor verliefd zijn, dromen van een huisje boompje beestje, de perfecte relatie voor ogen zien en geloven dat dit voor eeuwig is maar ergens blijft de onzekere pessimist in mij naar boven komen. Ik kan smoor verliefd zijn dag in dag uit aan dezelfde persoon denken, leuke momenten herbeleven en volledig genieten van de meest kleine dingen. Het jammere is alleen dat dit ook binnen 2 seconden voorbij kan zijn.. Hij zoekt geen contact.. waarom niet? heeft hij ergens spijt van? is het dan toch niet wederzijds? terwijl hij hoogst waarschijnlijk totaal niet stil staat bij zijn invloed op mij en de kans redelijk aanwezig is dat hij gewoon een beetje moe is of gewoon bezig is met andere dingen wat hartstikke menselijk is en vooral ook logisch want hoogst waarschijnlijk zal de ander dat ook wel eens denken maar dat maakt je niet minder onzeker. Als je dan toch al in die onzekere bui zit kun je het nog veel erger maken fucking with your own mind noem ik dat.. want ik weet altijd precies wanneer dat naar boven komt. Dat je gaat denken wie weet vind hij die ander wel veel leuker, eigenlijk ben ik ook helemaal niet goed genoeg voor hem.. hij verdient zo veel beter! en ga zo maar door.. ik geloof dat elke vrouw zo wel een lijst heeft met domme opmerkingen die zich afspelen in je hoofd. Het is echt niet zo dat dit alleen in de beginfase is soms komt dat juist past later en verkloot je daarmee je relatie.. Ik zal de eerste zijn die toegeeft dat ik daarmee mijn relaties het grootste gedeelte van de tijd verkloot.. Maar wat nu als je het een keer anders aan probeert te pakken.. Als je een keer een poging waagt met iemand waarbij je niet hoeft te twijfelen over de gevoelens van de ander en gewoon vertrouwt op hoe het loopt en het allemaal aankijkt ik merk nu al dat dat vele malen beter werkt. Natuurlijk de onzekerheid blijft maar heeft niet iedereen dat? Hoe mooi zou het zijn om de ander gewoon te vertrouwen om wie die is. Het zorgt er werkelijk voor dat je je veel zekerder voelt en anders handelt. Het hoeft niet altijd perfect te lopen maar dat doet niets that's life and you just have to live with it (: en ik vind het prima zo. Sta op met een grote glimlach probeer die stomme stemmetjes uit je hoofd te bannen en geniet gewoon van het moment.