Zwembad

Wanneer de benauwde, vochtige lucht je tegemoet komt weet je dat je zo snel mogelijk uit die warme kleren wil. In het ieniemienie pashokje komt de eerste uitdaging je al vrij snel tegemoet. Die bikini die je in herinnering vorig jaar met veel plezier hebt gedragen voelt nu ineens toch een stuk minder prettig. Blijkbaar is je lichaam in een jaar toch weer wat veranderd en kun je er op het moment bijna in zwemmen. Super fijn met de gedachte dat je zometeen het water in mag duiken waarbij je broekje gegarandeerd op je enkels hangt en je tepels uit je topje vliegen. Je houd jezelf voor dat dat vast wel mee zal vallen en grootmoedig verzamel je alle spullen om dat hokje uit te komen wat natuurlijk allemaal heel soepel gaat wanneer je met je voet probeert dat bankje op te tillen zodat je er ook daadwerkelijk weer uit komt. Bepakt en bezakt schuifel je ongemakkelijk dat hokje uit om je spullen in een kluisje te proppen. Eenmaal ontdaan van al je spullen komt het besef van alle ogen die je ogenschijnlijk aanstaren terwijl je daar ongemakkelijk staat te wezen in je bikini. Oh ja, dat was de reden dat ik al een eeuwigheid niet meer ben gaan zwemmen. Je wacht op je metgezellen en komt al iets meer tot rust wanneer je hun ook in zwemkleding ziet. We can do this! Voor je het zwembad daadwerkelijk betreed spoel je je nog even af onder de douch en zie je andere douchen wat eigenlijk een vreemde gewaarwording is aangezien het iets vrij intiems is wat je ineens deelt met allemaal onbekende, maar hey we vinden dit allemaal vet normaal en doen dus gewoon mee. In het zwembad begint het spektakel eigenlijk pas echt. Het is kijken en bekeken worden. Voor je ego is het super fijn want je zelfvertrouwen is meteen weer op pijl wanneer je de te kleine bikini's ziet, die drijven tussen de hangende borsten en oversized buiken. Nog niet eens gesproken over de tribal, vlinder en dolfijnen tattoeages. Meteen weer een wake up call om toch nog maar even te wachten met de tattoeage. Het water is aangenaam en na een duik zonder je broekje te verliezen voel je je meteen een stuk beter. Met kiddo's in de buurt weet je dat je nooit helemaal veilig bent en stiekem is dat ook wel leuk, dus samen verplaats je je richting de wildwaterbaan. Na 5x proestend boven water te komen in de sterke stroming hoor je dat dit pas de route is richting de wildwaterbaan,  fijn vooruitzicht. De wildwaterbaan zelf is fijn. Je wordt alle kanten op gesmeten, probeert de kinderen te ontwijken en je hoofd boven water te houden.  Een verademing om even weinig controle te hebben en je met de stroming mee te laten drijven. Van de onbekende vrijheid en de klungelige beweging die je lichaam ineens maakt zonder dat je er veel controle over hebt proest je het uit van het lachen. Vooral het plezier van die kinderen is een fijn aangezicht en eerlijk is eerlijk mensen kijken is af en toe best fijn, ook al voel je jezelf ook lichtelijk kwetsbaar. De volgende keer toch maar weer gewoon buiten zwemmen.

Little black dress

I want a little black dress.
A black dress with a low back and slim fitting.
The kind of dress that shows my body so no one has to wonder what's underneath.
I want to wear it with confidence and high heels.
So everyone will wonder who that girl might be in that pretty little dress.
I want a beautiful men by my side, someone sweet with a beautiful mind.
A men who's individual and charming.
So everyone will wonder, how does did someone so small once had such a big place in her heart. 
Because she's not afraid of her past anymore.
She moved on.

Vuurwerk.

Buiten adem, rode wangen en kippenvel op m’n armen wat is het stervenskoud. Goede planning weer op oudjaarsavond nog sigaretten moeten scoren. Ik had het zo goed uitgeplant, mijn tas al ingepakt voor dat we dat weekendje weg gingen dus op tijd vuurwerk en drank gehaald. Als ik niet zo enorm brak was van het weekend had ik waarschijnlijk vanmiddag al sigaretten gehaald of in ieder geval opgezocht hoe laat de winkels zouden sluiten. Mijn bed was vanmiddag alleen net wat aantrekkelijker dan mijn laptop. Dat alle supermarkten op maandag avond om acht uur al dicht zouden zijn had ik kunnen bedenken maar zelfs de AH to go? Er zitten nog twee tankstations verderop maar dat is stiekem best wel een takkeneind met een kloppend hoofd. Bij Anne aan het eind van de straat zit er eentje die kan ik altijd nog proberen en mogelijk kan ik daar ook wat aanstekers halen, toch wel handig met dat vuurwerk. Ik zoek mijn fiets tussen alle overvolle rekken en zie het busje van de afac langsrijden, seriously? Zelfs op oudjaars avond? Gelukkig nieuwjaar namens de overheid. Eenmaal m’n fiets gevonden fiets ik het fietspad op richting de brug. Op de één of andere manier lijkt de brug elke keer hoger te worden of mijn conditie is na dit weekend echt belabberd slecht geworden. Eenmaal boven aangekomen zie ik om de hoek het tankstation. Die andere is dichter bij Anne dus ik pak die wel, ben ik in ieder geval in de buurt. Hoe ik het nog tot twaalf uur vol moet houden is mij een raadsel. Eenmaal bij het tankstation aangekomen ziet het er beangstigend donker uit, tuurlijk heb ik weer. Door het raam zie ik de wand met sigaretten staan. Is het nou echt zo moeilijk om nog een pakje sigaretten te scoren op een avond als deze? Toch maar weer omdraaien. De wind slaat nu vol in m’n gezicht, jezus wat is het koud. Ik moet meteen weer denken aan gisteravond hoe hebben we het in godsnaam in ons hoofd gehaald om nog de zee in te duiken met die enorme zandwind. Het was jammer dat ik binnen twee tellen op m’n bek ging en gestrekt in het water lag terwijl de rest gillend verder rende. Als mijn evenwicht me niet in de steek had gelaten had ik gewoon mee kunnen rennen en had Jasper niet het belachelijke idee gekregen om later in z’n eentje nog de zee in te duiken voor z’n oudjaarsduik. Maar goed het liep goed af en stiekem vond ik het ook wel lief dat hij me overeind hielp en een handdoek om me heen sloeg op het strand. Grappig hoe je iemand in een weekend tijd kan leren kennen. Ik heb die jongen nooit interessant gevonden en nu bleken we vet goede gesprekken te kunnen voeren. Ik heb Jonathan zelfs niet eens zo gemist, tegen mijn verwachtingen in. Al moet ik zeggen dat ik wel heel veel zin heb om hem vanavond eindelijk weer te zien. Yes! Eindelijk een tankstation dat wel open is. Scheelt weer een avond bietsen bij Isa. Nu snel terug richting Anne, ik ben benieuwd hoe fit die zich ondertussen voelt. Voor het huis worden de eerste bankstellen al neergezet voor vanavond. Dit gaat gegarandeerd weer heel fijn fikken. Gelukkig staat er een stoel voor de deur zodat ik direct door kan lopen naar boven. Daar hoor ik de fijne klanken van Korn al uit haar kamer komen en komt de geur van wiet mij al tegemoet. Anne ziet er net zo beroerd uit als ik me voel en ze is niet de enige. Op het tapijt zit Jasper uitgestrekt een jointje te roken met een biertje in z’n hand. Ik begin te begrijpen wat iris van het weekend bedoelde toen ze zei dat ze hem best wel aantrekkelijk vond. Beide kletsen lekker na over het weekend en hebben dezelfde angst als ik, hoe houden we het in godsnaam vol tot twaalf uur? Kim komt iets levendiger binnenwandelen met een schaal oliebollen. Fijn, voedsel! Ik wist wel dat ik nog iets was vergeten te doen. Blijkbaar heeft Anne hetzelfde probleem. Kim komt met het idee om te gaan pesten aangezien dit met Sinterklaas nog zo’n groot succes was. Wel eens waar houden we deze keer allemaal netjes onze kleren aan en moeten we het genot van Jonathan in een panty vanavond missen. Wie weet dat we hem later op de avond nog wel zo ver krijgen. Het pesten zorgt voor wat nieuwe energie en de combi met bier werkt prima. Normaal gezegd verliest Anne eigenlijk standaard met dit spel maar vanavond blijkt niet geheel mijn avond te zijn. Kim grapt al dat het ook niet anders kan want ik heb al geluk in de liefde. Ze heeft helemaal gelijk, ik heb een super lief vriendje maar de laatste weken loopt het niet meer zo soepel. Ik heb het idee dat ik hem alleen nog maar pijn kan doen en belast met mijn problemen. Daarnaast kan ik het echt niet uitstaan dat hij met een meisje mee naar huis is gegaan terwijl wij een break van twee weken hadden. Hij zegt dat er niets is gebeurd maar ik geloof er helemaal niets van en dat maakt me ontzettend onzeker. Stel dat hij wat met haar heeft gedaan dan was dat zijn goed recht maar zo voelt het nu niet. Na voor de zoveelste keer te hebben verloren besluiten we ermee te stoppen. Isa komt binnenwandelen met Sebastiaan en we verzamelen de alcohol en het vuurwerk om richting het dak te klimmen. Ik weet dat ik geen held ben met dat trappetje richting het dak. Het is niet alsof het de eerste keer is maar toch probeer ik heldhaftig te zijn door met twee flessen champagne en een tas over mijn schouder naar boven te klimmen. Natuurlijk gaat dat niet zonder slag of stoot en voordat ik het door heb glijd een voet van de tree en lijk ik naar beneden te vallen. Jasper schrikt van mijn klungeligheid en heeft binnen no time mijn middel vast om mij op te vangen wat gelukkig niet nodig is. Vreemd genoeg vind ik het wel fijn om te weten dat hij achter me staat stel dat ik val. Eenmaal op het dak pak ik alle spullen aan en help ik iedereen samen met Jasper mee naar boven. Samen met Anne heb ik even mijn sentimentele momentje door al knuffelend happy new year van ABBA te zingen. Niet dat het al twaalf uur is maar je kunt je stem maar opgewarmd hebben. Samen met Kim maken we goede voornemens voor het nieuwe jaar, heel veel liefde, gezonder eten meer bewegen en vaker met elkaar daten. Klinkt als een super strak plan. Kim en Anne blijven nog even babbelen terwijl Jasper en ik het vuurwerk verzamelen en uitdelen. Tien, negen, acht, zeven.. Jasper knipoogt en geeft me een aansteker, vier, drie, twee, één gelukkig nieuwjaar! Om de beurt geven we elkaar een zoen en wensen we elkaar een gelukkig nieuwjaar. Ik stort me volledig op de sterretjes en samen met Isa heb ik de grootste lol. We kijken uit over de stad en genieten van de felle kleuren in de lucht, schitterend. Voor ik het door heb blijken Anne en Kim alweer naar beneden en voel ik een arm om me heen. Ik draai me richting het uiteinde van de arm en zie dat het Jasper is. Ik krijg drie zoenen en hij wenst me de beste wensen. Chill, volgens mij heb ik het afgelopen weekend nieuwe vrienden gemaakt. ‘Pleun, ik vind je eigenlijk best wel leuk.’ Ik sta perplex en weet me totaal geen houding te geven. Het eerste wat in me op komt is wegwezen dus ik pak m’n spullen en loop zo snel mogelijk richting de trap. Fack wat is er nu weer gebeurd? Is dit een grapje? Ik ga al klungelend de trap af en wordt halverwege de trap naar beneden getrokken. Ik schrik me dood en geef een zeer charmant gilletje. Het is Jonathan, de schat met een maretak in z’n hand duwt hij me tegen de muur om me intens te zoenen. Volledig in shock van de situatie boven geef ik hem een ongemakkelijke kus en loop verder. Hoe kan ik nou zo in paniek raken van één zin? Tuurlijk het was een leuk weekend en ik heb hem beter leren kennen en eerlijk is eerlijk hij heeft ergens wel iets heel aantrekkelijks maar ik ben met Jonathan. Ja, we hebben onze issues maar dat is niet een reden om verder te kijken. Eenmaal in Anne’s kamer pak ik een biertje en rook een jointje, het is hard tijd om weer op aarde te komen. Ondertussen heeft iedereen zich verzameld in de keuken waar we ons klaar maken om naar de stad te gaan. Blijkbaar is er een feestje met foute muziek en zonder entree, klinkt als een best strak plan, alcohol en dansen! Terwijl ik m’n spullen bij elkaar raap komt Jonathan achter me staan en slaat z’n armen om me heen. ‘Wat heb jij nou? Ik dacht dat het weer goed tussen ons zat?’. Ik leg uit dat ik gewoon een beetje brak ben van het weekend en hij me verraste. Om hem gerust te stellen geef ik hem een kus en ga ik verder met mijn spullen inpakken. Op de fiets naar de stad raak ik in gesprek met Isa en vertel ik de bizarre situatie van het dak. Ze schiet in de lach en zegt dat ik me er niets van moet aantrekken. Waarschijnlijk was het gewoon een opwelling en maak ik het in m’n hoofd groter dan het is doordat het even niet lekker loopt met Jonathan. Eenmaal in de kroeg lijkt ze gelijk te hebben. De muziek is heerlijk slecht en samen dansen we al zingend door de zaal. Beide mannen vermaken zich prima en voor het eerst op de avond kan ik me echt volledig ontspannen. De vermoeidheid lijkt weggezakt en de alcohol begint aan te slaan waardoor ik in een roze bui beland waarin alles heerlijk voelt. Tot nu toe kennen we eigenlijk alle nummers vanaf de eerste toon en is het puur genieten. Fijn dit soort momentjes. Ik loop naar het toilet met Isa en ze geeft me een knuffel. ‘Pleuntje toch, waar maak je je toch altijd zo druk om? Dit is toch alleen maar liefde?’ al knuffelend lopen we naar beneden en bestellen een biertje. Voor ik het door heb hoor ik een zachte adem in mijn hals. ‘Dit nummer doet me aan jou denken op het moment.’ Ik sluit m’n ogen en luister naar de tonen. Ik ken dit, ik ken dit, ik ken dit, maar hoe ging de tekst ook alweer?  Your cruel device.. oh ja tuurlijk. Voor ik het  daadwerkelijk besef sla ik mijn armen om Jasper heen en beginnen we te dansen. Al dansen zingen we samen mee en ik voel zijn armen over mijn rug glijden. I want to love you but I better not touch. Dit voelt zo ontzettend fijn. Ergens weet ik dat dit niet kan maar damn wat voelt dit goed en zo fout tegelijkertijd. Als het nummer afloopt trekt Isa aan mijn arm. ‘Waar ben je mee bezig? Jonathan loopt net naar buiten.’   

Welcome to the funeral

Welcome to the funeral.  It might sound silly planning a funeral for your own black broken heart but you have to be fast before the rotting begins. I'm glad you're all here. I've heard your tears and goodbyes, thank you for that. Does anyone have some last words? Some sweet thoughts or a song to sing? No, i thought so. Let's take a second till we bury her again. At least this time it doesn't beat anymore. Have you've ever seen a heart so ugly, so beaten up and cut down it makes you want to close your eyes? Scars can be pretty messy. Thank you for coming and remember never think of this again. For it's you who has made it this way.

The Wall

Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik een enorme zwak heb voor the wall. Zowel het album als de film. De muziek komt, zoals dat gaat met fijne plaatjes regelmatig voorbij en er gaat geen maand voorbij zonder de film. Bedenkend dat ik de film zo'n zes jaar geleden voor t eerst heb gezien durf ik te zeggen dat ik em ondertussen toch best wel een beetje ken. Toch raakt de film elke keer weer op een andere manier en haal ik er elke keer weer nieuwe lessen uit. Dit is volledig te herleiden naar mijn situatie op t moment van kijken, mijn bui en het gezelschap. Voor iemand met een vrij korte spanningsboog wat betreft films en series is het eigenlijk bewonderenswaardig dat ik er nog steeds niet op uit ben gekeken. Maar om eerlijk te zijn heb ik wat dit betreft nooit verder gekeken dan mijn neus lang is. Ik ben vrij nieuwsgierig aangelegd dus als ik verliefd wordt op iets wil ik er alles over weten en spendeer ik uren achter het computerscherm om ieder detail te achterhalen en op te slaan tussen alle nutteloze feitjes in m'n hoofd. Wat Pink Floyd betreft ligt dit anders. Mijn toenmalige vriendje introduceerde mij aan de film en legde mij de volgende ochtend (nadat ik de halve nacht m'n ogen eruit had gejankt) uit wat de achterliggende betekenis was van elk nummer en hoe alles tot stond is gekomen en tegen welke dilemma's de band is aangelopen. Samen keken we vervolgens nog een keer de film waarbij hij me wees op ieder detail en ik weer verder ging met janken.  Wat toch vrij bijzonder was aangezien ik nooit huilde in t openbaar. Maar goed de liefde was verklaard en samen keken we maandelijks de film en wezen we elkaar op nieuwe details en levenswijsheden uit de film. Zelfs te de liefde tussen mij en die jongen over was hield mijn liefde voor the wall aan. Omdat ik de verhalen van mijn ex altijd zo mooi vond en ik ze voor waar aannam (Achteraf lichtelijk naïef) heb ik me er nooit verder in verdiept. Ik kwam er wel mee in aanraking door boeken, het concert, verhalen en de tentoonstelling van Gerald Scarfe maar ik kon nog niet alle draadjes verbinden. Een lief vriendinnetje gaf me met mijn verjaardag de biografie over the wall en ik heb eindelijk de rust gevonden deze te bekijken.  Puur genieten, zoals alles rondom dit album maar ook schrikken.  Niet omdat er nu een enorme openbaring plaats vond. Ik bedoel ik wist dat er conflicten waren binnen de band, maar ik heb the issue nooit zo begrepen.  Tot nu. Het moment dat je beseft dat alle irritaties rondom Roger Waters overeenkomen met de irritaties die iedereen altijd had rondom die oude liefde van mij. Ik heb het nooit echt begrepen tot nu en dat verklaart alles. Waarom was hij zo verliefd op die film? Omdat hij zich er zo goed mee kon identificeren.  De liefde voor deze film was denk ik de enige overeenkomst zo'n beetje die we hadden. Dus nu komt de vraag: in hoeverre leken we toch meer op elkaar dan we zagen of wilde zien? En in hoeverre geldt dit überhaupt voor mensen die van dezelfde dingen houden. Je hebt een gedeelde liefde maar waarom?

Karl Ove

Als je je rechterbeen nou over je linker heen slaat kun je de deken zo over je benen draperen dat het niet de wond raakt. Het voorkomt dat je later moet zitten trekken aan de deken en de wond weer open haalt. Dat levert elke avond weer een venijnige strijd op die je liever wilt voorkomen.
Oké nu ontspannen. De doek kan niet aan je deken blijven plakken en het is niet meer koud waardoor je ook geen kippenvel meer krijgt wat telkens weer een irritante rilling door je wonden geeft.
Ontspannen. Je hebt net een sigaretje gerookt en een heerlijk glas rode wijn binnen handbereik. Vanavond zijn er geen zorgen, even niet meer nadenken. Je hoeft niets, nu even niet.

De documentaire is grijpend, wat een fijne man om naar te kijken met die hel blauwe ogen en dat zachte grijze haar wat zijn bleke gezicht breekt. Deze man heeft alles gegeven. Alle gesprekken, conflicten en gedachtenspinsels heeft hij vastgelegd in een reeks boeken. De harde waarheid waarbij niemand gespaard is gebleven. Dit vraagt om lef. Wie durft er in deze tijd nog zo eerlijk te zijn en alles open en bloot te geven voor de wereld om te lezen. De kritiek op zijn boeken is niet meer objectief op te nemen want het gaat over hem. Over zijn handelen en zijn mening. De gevolgen zijn niet te overzien. Een rustige man die altijd in stilte is gebleven moet zichzelf nu presenteren aan de buitenwereld.
Reporters stellen vragen, maar hij heeft niets nieuws meer te melden. Alles staat in zijn boeken. De hulpeloosheid straalt van z'n prachtige gezicht af. Wat heeft hij nog aan zijn leven toe te voegen nu alles al vastgelegd is op papier?
Eigenlijk staat hij weer op hetzelfde punt als voor hij begon te schrijven. Hij had twee opties.
Of hij joeg een kogel door z'n kop of hij zette alles op papier. De gevolgen zijn niet te overzien.
Een bekende gedachte maar de uitvoering blijft meestal uit. Het lef om jezelf zo bloot te geven is bewonderenswaardig en tegelijkertijd ongrijpbaar. We delen een hoop online maar stellen wel onze eigen grenzen. Niet iedereen hoeft alles te weten.
Zelfprotectie. Commentaar geven is makkelijk maar commentaar in je opnemen is een stap te ver. We zijn wel kritisch maar niet op onszelf. Al beweren we het tegendeel.

Kippenvel, fack. Onbewust heb je dan toch je benen weer naast elkaar gezet waardoor de doek tegen de wond plakt. Daar gaan we weer.

Together again.

Let's smoke a joint together, share our hopes and dreams again. Be my philosopher, show me where I'm going. We can just sit, drink some red wine and listen to our favourite songs. I want to make plans for the future with you. Talk about everything that's on our minds. Just be with you, again.